ایمپلنت دندان چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد؟

ایمپلنت دندان جایگزینی برای دندان از دست رفته

برای جایگزین کردن دندان از دست رفته تاکنون از مواد مختلفی به عنوان ایمپلنت دندان استفاده شده است. همزمان با توسعه دانش و تکنولوژی، مواد مورد استفاده به عنوان ایمپلنت دندان نیز بهینه شده‌اند. در عصر حاضر به علت تحقیقات وسیع و پیشرفت‌های قابل توجه در حوزه زیست‌مواد، ترکیبات جدیدی مانند زیرکونیوم، رکسالید و تیتانیوم اصلاح شده به عنوان ایمپلنت دندان معرفی شده‌اند. این ترکیبات نه تنها از نظر عملکرد بسیار کارآمد هستند بلکه از نظر زیبایی نیز بسیار مناسب و قابل قبولند.

ویژگی‌های عمومی ایمپلنت دندان

خصوصیات مکانیکی و سختی ایمپلنت دندان باید همانند استخوان باشد تا توزیع فشار و استرس بر سطح مشترک استخوان و ایمپلنت بطور یکنواخت و همسان باشد. همچنین، توان تحمل استرس و انعطاف پذیری آن باید به قدری باشد که در اثر فشار نشکند. این مقاومت باید به گونه‌ای طراحی شود که ایمپلنت با گذشت زمان و اعمال فشارهای مکرر بر روی آن دچار آسیب فیزیکی نشود. بر اساس استاندارد، ایمپلنت دندان باید حدود ۸% قابلیت شکل‌پذیری داشته باشد.

ویژگی‌های سطحی ایمپلنت دندان

ویژگی‌های سطحی ایمپلنت، تعیین کننده میزان جذب رطوبت و امکان پاک شوندگی آن است. همچنین برهمکنش سلول‌های زاینده استخوان با ایمپلنت و چسبندگی سطحی پروتئین‌ها نیز به خصوصیات سطحی ایمپلنت بستگی دارد. تغییرات زبری سطح ایمپلنت می‌تواند برهمکنش آن با سلول‌های استخوانی را تحت تاثیر قرار دهد. هر چه سطح ناصاف‌تر باشد به علت سطح در دسترس بیشتر، امکان چسبندگی بهتری با سلول‌های استخوانی فراهم می‌آید.

ویژگی‌های زیست‌سازگاری ایمپلنت دندان

پارامتر زیست‌سازگاری، خصوصیات عملکردی و پیامد زیستی ناشی از کاشت ایمپلنت را با توجه به خصوصیات محیط بیولوژیک آن تعیین می‌کند. از جمله این پیامدها می‌توان به پدیده خوردگی ایمپلنت و سمیت مواد ناشی از خوردگی آن اشاره کرد. جنس ایمپلنت باید به گونه ای باشد که دچار خوردگی نشود. با ایجاد خوردگی، یون‌های فلزی در اثر واکنش شیمیایی از سطح ایمپلنت جدا شده و به محیط اطراف وارد می‌شود. خوردگی عمدتا در محل درز و شکاف‌ها مانند سطح مشترک استخوان و پیچ ایجاد می‌شود. در اثر انحلال یون‌های فلزی، محیط اطراف ایمپلنت بار مثبت پیدا می‌کند و این امر فرآیند خوردگی را تحریک می‌کند. وجود حفره نیز می‌تواند خوردگی را تحریک کند. در محل حفره، یون‌های فلزی با یون‌های کلراید ترکیب شده و این فرآیند در کل باعث زبری بیشتر سطح می‌شود. ورود یون‌های فلزی مانند نیکل و کروم از نقاط پیرامون به مجاورت ایمپلنت نیز می‌تواند باعث ایجاد خوردگی و حتی پس زدن ایمپلنت شود. لذا ایمپلنت دندانی باید به گونه‌ای طراحی شود که دچار خوردگی نگردد. به طور کلی خوردگی می‌تواند باعث تغییر زبری سطح، اختلال در فرآیند ترمیم، رهاسازی یون‌های فلزی، تغییر رنگ بافت و واکنش‌های سمی و آلرژیک شود.

برای کسب اطلاعات بیشتر در رابطه با انواع ایمپلنت‌های دندانی روی لینک آن کلیک کنید.

همچنین می‌توانید برای کسب اطلاعات بیش‌تر به صفحه لینکدین اشترومن مراجعه کنید و یا با بخش پشتیبانی فروش شرکت اشترومن خاورمیانه به شماره ۸۸۸۷۴۴۸۷ تماس بگیرید.

2018-08-11T08:38:53+00:00 آگوست 11th, 2018|

نظر دهید